Περιστέρια και περιστερώνες: «Πολιτικές του ποδαριού» καταγγέλλει η Οικολογική Συμμαχία

Αμφότερες οι προβλέψεις της Εγκυκλίου χαρακτηρίζονται, κατά την πάγια τακτική του πολιτικού συστήματος, από την προχειρότητα μίας επικίνδυνης θεσμικής και πρακτικής ασάφειας, που ενέχει τον κίνδυνο να αποτελέσει το αίτιο αυθαίρετων πρακτικών σε βάρος της προστασίας των ζώων και της μετατροπής μιας υγειονομικής πρόθεσης σε κατάσταση κοινωνικής απορρύθμισης. Και αυτό γιατί αμφότερες τοποθετούνται πέρα και έξω από τη διεθνή εμπειρία και από τη μεθοδολογία που εφαρμόζεται σε αυτές τις περιπτώσεις.

– Ποιες είναι οι επιστημονικά τεκμηριωμένες μέθοδοι και πρακτικές για τη μείωση του αστικού πληθυσμού των περιστεριών, οι οποίες εναρμονίζονται με τα δικαιώματα των ζώων και το ισχύον νομοθετικό πλαίσιο;
– Ποιος Δήμος έχει την απαραίτητη τεχνογνωσία και τους απαιτούμενους πόρους για την εφαρμογή των λόγω επιστημονικών μεθόδων;
– Με ποιο τρόπο θα αντιμετωπιστεί το πρακτικό αδιέξοδο που θα προκύψει από την ενδεχόμενη καθολική κατάργηση της περιστεροτροφίας με το πρόσχημα της «υγειονομικής απειλής»;
– Ποια θα είναι η τύχη των υπαρχόντων πτηνών; Θα εγκαταλειφθούν μαζικά ή θα οδηγηθούν σε μαζικές θανατώσεις; Μήπως η μαζική τους εγκατάλειψη θα επιτείνει το πρόβλημα των αδέσποτων περιστεριών στον οικιστικό ιστό επιδεινώνοντας την κατάσταση που η ίδια η Εγκύκλιος φιλοδοξεί να αντιμετωπίσει;
– Ποιος θα αναλάβει την πρωτοβουλία να σβήσει συλλήβδην από το χάρτη μια οργανωμένη, παραδοσιακή, δραστηριότητα, όπως η περιστεροτροφία, χαρακτηριζόμενη ως υγειονομική απειλή;

Η θεμελιώδης διαφορά μεταξύ του Οικολογισμού και των λοιπών πολιτικών προταγμάτων του 19^ου αιώνα – δεξιά, αριστερά και ότι περισσεύει – έγκειται στο ότι ο Οικολογισμός θέτει το «ΠΩΣ» ως απαρέγκλιτη προϋπόθεση κάθε πολιτικής πρωτοβουλίας. Το «πως θα γίνει, ποια η διαδικασία, με ποια μέσα, ποια η κλίμακα, ποιο το αποτύπωμα και ποιες οι επιπτώσεις στον άνθρωπο και στο περιβάλλον» συνιστούν το εφαλτήριο της πολιτικής παρέμβασης έτσι ώστε να εξοστρακίζονται οι πολιτικές του ποδαριού, όπως αυτές της Εγκυκλίου Αγαπηδάκη, οι οποίες εν τέλει αποδεικνύονται εξαιρετικά επικίνδυνες για τον άνθρωπο και το περιβάλλον. Σε αυτό το «ΠΩΣ» θα επανέλθουμε και θα επιμείνουμε.