Μπορεί κάποτε να χρειαστεί να επιστρατεύσουμε τα μαγικά της 7ης τέχνης για να θυμηθούμε πώς έμοιαζε η Ελλάδα όταν υπήρχαν ακόμη δάση.
Μην ανησυχείτε όμως. Όλο και κάποια βιντεοκλήση θα γίνει ξανά, όλο και κάποιος διάσημος σκηνοθέτης θα βρεθεί μπροστά από μια κάμερα, όλο και μια εντυπωσιακή ταινία θα μας δείξει μια χώρα γεμάτη πράσινο, λιβάδια και δέντρα. Μια Ελλάδα όπως θα θέλαμε να είναι.
Μόνο που η πραγματικότητα δεν γυρίζεται σε στούντιο.
Και εδώ βρίσκεται, κατά τη γνώμη μου, το πραγματικό πρόβλημα. Δεν είναι μόνο η απώλεια του φυσικού πλούτου, ούτε μόνο η αγωνία κάθε φορά που μια φωτιά απειλεί δάση, περιουσίες και ανθρώπινες ζωές. Είναι η ολοένα και μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στην εικόνα που επιχειρείται να παρουσιαστεί και στην πραγματικότητα που βιώνει ο πολίτης.
Μια χώρα μπορεί να μιλά για ανάπτυξη, επενδύσεις και ένα καλύτερο αύριο. Όμως ανάπτυξη χωρίς προστασία του περιβάλλοντος, χωρίς πρόληψη και χωρίς ουσιαστικό σχεδιασμό δεν μπορεί να αποτελεί ολοκληρωμένο αφήγημα για το μέλλον.
Και εδώ θα περίμενε κανείς από την αντιπολίτευση να σηκώσει το βάρος της ευθύνης της.
Να ασκήσει κριτική, ναι. Αλλά κυρίως να παρουσιάσει πρόταση. Να πει τι θα έκανε διαφορετικά. Να εξηγήσει πώς θα προστατευτούν τα δάση, πώς θα αντιμετωπιστεί η κλιματική κρίση, πώς θα οργανωθεί αποτελεσματικότερα η πολιτική προστασία και πώς η ανάπτυξη θα συμβαδίζει πραγματικά με την προστασία του περιβάλλοντος.
Κι όμως, προσωπικά, αυτό είναι που μου λείπει περισσότερο από το σημερινό πολιτικό σκηνικό: η αίσθηση ότι υπάρχει μια σοβαρή, αξιόπιστη και πειστική εναλλακτική πρόταση.
Αντί γι’ αυτό, βλέπουμε συχνά τις ίδιες πολιτικές ατάκες, τις ίδιες αντιπαραθέσεις, τα ίδια επικοινωνιακά τεχνάσματα και τις ίδιες κασέτες να επαναλαμβάνονται. Αλλάζει το πρόσωπο, αλλάζει το λογότυπο, αλλάζει το περιτύλιγμα. Η ουσία όμως παραμένει πεισματικά ίδια.
Και αυτό είναι, ίσως, το πιο απογοητευτικό απ’ όλα.
Γιατί η κυβέρνηση οφείλει να κρίνεται για το αποτέλεσμα. Αλλά και η αντιπολίτευση οφείλει να κρίνεται για την ικανότητά της να πείσει ότι μπορεί να αποτελέσει πραγματική εναλλακτική λύση.
Δεν αρκεί να δείχνεις με το δάχτυλο τον άλλον όταν κάτι πηγαίνει στραβά. Χρειάζεται να μπορείς να δείξεις και τον δικό σου δρόμο.
Κι εγώ, σήμερα, δυσκολεύομαι να τον δω.
Ίσως, τελικά, να χρειαζόμαστε έναν μεγάλο σκηνοθέτη για να φτιάξει την Ελλάδα που θα θέλαμε να βλέπουμε. Μια χώρα ασφαλή, πράσινη, οργανωμένη και πραγματικά αναπτυγμένη.
Μόνο που αυτή η ταινία θα έπρεπε να ανήκει στην επιστημονική φαντασία.
Γιατί στην πραγματική ζωή δεν υπάρχουν ειδικά εφέ που να ξαναφυτρώνουν τα καμένα δάση, ούτε μοντάζ που να διορθώνουν τις πολιτικές αποτυχίες.
Υπάρχει μόνο η πραγματικότητα.
Και αυτή, δυστυχώς, δεν μας αφήνει πολλά περιθώρια για χειροκρότημα.
Καληνύχτα και καλή μας τύχη.