Η αυλαία έπεσε οριστικά για μία από τις πιο αιθέριες και χαρακτηριστικές παρουσίες της χρυσής εποχής του ελληνικού κινηματογράφου. Η Ελένη Προκοπίου, η γυναίκα που συνδύασε μοναδικά την εξωτική ομορφιά με το αστείρευτο ταλέντο στον χορό και την υποκριτική, έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 87 ετών.
Η θλιβερή είδηση της απώλειάς της έγινε γνωστή την Κυριακή 27 Σεπτεμβρίου, αρχικά μέσα από μια ανάρτηση της ηθοποιού Μέλπως Κωστή, ενώ λίγο αργότερα ακολούθησε το συγκινητικό “αντίο” του δημοσιογράφου Νίκου Νικόλιζα.
Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του, ο δημοσιογράφος την αποκάλεσε ακριβοθώρητη και μοναδική, ευχαριστώντας την για την πολυετή εμπιστοσύνη της και σημειώνοντας πως πλέον θα βρίσκεται ξανά στο πλευρό του λατρεμένου της μέντορα, Δημήτρη Ιβάνωφ.
Γεννημένη το 1939, η Ελένη Προκοπίου δεν βρέθηκε τυχαία στο καλλιτεχνικό στερέωμα. Η σχέση της με την τέχνη ξεκίνησε σε ηλικία μόλις 6 ετών, όταν μαζί με την επιστήθια φίλη της, Μάρθα Καραγιάννη, άρχισαν μαθήματα χορού στη Σχολή της Λουκίας Σακελλαρίου–Κωτσοπούλου στο Ωδείο Αθηνών. Οι δυο τους, ως παιδιά-θαύματα, πάτησαν νωρίς το σανίδι συμμετέχοντας σε παραστάσεις της Εθνικής Λυρικής Σκηνής, προτού καν ολοκληρώσουν τις σπουδές τους στα τέλη της δεκαετίας του ’50.
Η μαγεία που εξέπεμπε κάθε φορά που χόρευε την οδήγησε αναπόφευκτα στο να γράψει ιστορία στις αθηναϊκές επιθεωρήσεις, όπου από το 1960 έως το 1965 δημιούργησε ένα αξεπέραστο, θρυλικό χορευτικό δίδυμο με τον Βαγγέλη Σειληνό.
Η αέρινη κίνησή της δεν άργησε να τραβήξει τα βλέμματα του κινηματογράφου. Με το κινηματογραφικό της ντεμπούτο το 1960, η Προκοπίου απέδειξε γρήγορα πως διέθετε μια σπάνια καλλιτεχνική πάστα, αναλαμβάνοντας συχνά η ίδια την επιμέλεια των χορογραφιών της και δημιουργώντας παράλληλα ένα επιτυχημένο κινηματογραφικό δίδυμο με τον Γιώργο Πάντζα σε πέντε ταινίες.
Μέσα σε μια καριέρα που κράτησε κάτι παραπάνω από μία δεκαετία, συμμετείχε σε 23 ταινίες, καλύπτοντας κάθε φάσμα της έβδομης τέχνης, από δραματικά έργα μέχρι ανάλαφρες κωμωδίες και φαντασμαγορικά μιούζικαλ.
Η καλλιτεχνική της πορεία σημαδεύτηκε από κορυφαίες στιγμές, όπως η συμμετοχή της στις πολυβραβευμένες «Μικρές Αφροδίτες» (1963) του Νίκου Κούνδουρου, αλλά και η μεταμόρφωσή της στην πανέμορφη πριγκίπισσα Γκιουλινάρ στην κωμωδία «Ο εμίρης και ο κακομοίρης» (1964).
Το 1965 σηματοδότησε την ένταξή της στη μεγάλη “οικογένεια” της Φίνος Φιλμ, με ταινίες-σταθμούς όπως «Το πρόσωπο της ημέρας» και το «Ραντεβού στον αέρα».
Ωστόσο, η πιο παραγωγική της χρονιά αποδείχθηκε το 1966, κατά την οποία πρωταγωνίστησε σε πέντε εμβληματικές παραγωγές, μεταξύ των οποίων οι «Παράνομοι πόθοι», «Το συρτάκι της αμαρτίας» και «Οι κυρίες της αυλής».
Παρότι συνέχισε να συνεργάζεται με ιερά τέρατα της εγχώριας κωμωδίας όπως ο Νίκος Σταυρίδης, ο Διονύσης Παπαγιαννόπουλος και ο Σωτήρης Μουστάκας, η Ελένη Προκοπίου πήρε τη γενναία απόφαση να αποσυρθεί αθόρυβα από τα φώτα της δημοσιότητας στα μέσα της δεκαετίας του 1970. Επέλεξε μια ήρεμη ζωή μακριά από τη μεγάλη οθόνη, αφήνοντας ωστόσο ανεξίτηλο το στίγμα της.
Το κοινό δεν την ξέχασε ποτέ, κρατώντας την για πάντα στις καρδιές του ως το εξωτικό, λαμπερό πλάσμα που έδωσε ψυχή και ρυθμό στις πιο αγαπημένες ταινίες της ελληνικής φιλμογραφίας.