Πίσω από τη λάμψη του νέου πεζόδρομου – πρότυπου, οι δημότες στις γειτονιές στέλνουν ένα ηχηρό μήνυμα για την εγκατάλειψη και την καθημερινότητα “δύο ταχυτήτων” στο Περιστέρι.
Το Περιστέρι των τελευταίων 24 ετών είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με το όνομα του Ανδρέα Παχατουρίδη. Η πόλη που κάποτε θεωρούνταν «υποβαθμισμένη», μεταμορφώθηκε σε έναν ισχυρό πόλο έλξης, με το κέντρο της να σφύζει από ζωή. Η πρόσφατη ανακοίνωση του Δημάρχου για την ολοκλήρωση του ενοποιημένου πεζοδρόμου 1,6 χλμ. —από τη Δωδεκανήσου έως το Μπουρνάζι— παρουσιάστηκε ως το «στέμμα» αυτής της πορείας. Ένα έργο πνοής, προσβάσιμο, πράσινο και σύγχρονο.
Ωστόσο, πίσω από τα εντυπωσιακά πλάνα και τους ψηφιακούς πανηγυρισμούς, η πραγματικότητα που περιγράφουν οι ίδιοι οι κάτοικοι στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης φαίνεται να αφηγείται μια εντελώς διαφορετική ιστορία. Είναι η ιστορία μιας πόλης «δύο ταχυτήτων», όπου η λάμψη της βιτρίνας δεν φτάνει ποτέ στις γειτονιές.
Η «έκρηξη» των δημοτών: Το κέντρο δεν είναι όλο το Περιστέρι
Η ανταπόκριση των πολιτών κάτω από την ανάρτηση του Δημάρχου ήταν αποκαλυπτική. Αντί για το αναμενόμενο κύμα συγχαρητηρίων, κυριάρχησε ένας καταιγισμός παραπόνων που αναδεικνύουν ένα σοβαρό έλλειμμα επικοινωνίας και ουσίας. Οι δημότες, που για πάνω από δύο δεκαετίες εμπιστεύονται τη διοίκηση Παχατουρίδη, νιώθουν πλέον ότι η φωνή τους δεν φτάνει στο Δημαρχείο.
Οι πολίτες διαμαρτύρονται:
-
Ασφάλεια και Προσβασιμότητα: Ενώ το κέντρο αποκτά «πρότυπους» πεζοδρόμους, στις γειτονιές (Αγ. Ιερόθεος, Σκρα, Καρυάτιδων) οι δημότες καταγγέλλουν σπασμένες πλάκες και επικίνδυνες λακκούβες. Χαρακτηριστική είναι η κραυγή αγωνίας για μικρά παιδιά που αναγκάζονται να περπατούν μέσα στο δρόμο, κινδυνεύοντας από διερχόμενα οχήματα.
-
Το Χάος του Πάρκινγκ: Η ανάπλαση του κέντρου και η δημιουργία νέων πλατειών (όπως στη Χωράφα) φαίνεται να έγινε χωρίς επαρκή πρόβλεψη για τη στάθμευση. Αποτέλεσμα; Αυτοκίνητα πάνω σε πεζοδρόμια, κλεισμένες λωρίδες κυκλοφορίας στην οδό Αναπαύσεως και μια καθημερινότητα που έχει γίνει «αφόρητη».
-
Εγκατάλειψη των Συνοικιών: Από την Ανθούπολη που «πνίγεται» στα όμβρια ύδατα, μέχρι τη Νέα Ζωή με τον ελλιπή φωτισμό και την Κηπούπολη όπου οι κάτοικοι πληρώνουν υψηλά τέλη αλλά καταγγέλλουν απουσία οδοκαθαριστών, η αίσθηση της παραμέλησης είναι καθολική.
-
Διαχείριση Πρασίνου: Ακόμη και το ίδιο το πράσινο, που αποτελεί «σημαία» της διοίκησης, δέχεται κριτική. Δημότες κάνουν λόγο για «ξυλοκόπους» αντί για γεωπόνους, υποστηρίζοντας ότι το κακό κλάδεμα ξεραίνει τα δέντρα στις γειτονιές.
Έργα ουσίας ή έργα «βιτρίνας»;
Η φράση «έργα βιτρίνας» επαναλαμβάνεται με ανησυχητική συχνότητα στα σχόλια των Περιστεριωτών. Η κριτική δεν αφορά την ομορφιά του νέου πεζοδρόμου —κανείς δεν αντιλέγει ότι είναι ένα ωραίο έργο. Αφορά την ιεράρχηση των αναγκών. Όταν ένας δημότης χρειάζεται ταλαιπωρείται από καθημερινά ουσιώδη προβλήματα, ο «μεγαλύτερος πεζόδρομος της χώρας» φαντάζει περισσότερο ως επικοινωνιακό πυροτέχνημα παρά ως λύση στα προβλήματα της καθημερινότητας.
Η πρόκληση της 24ετίας
Ο Ανδρέας Παχατουρίδης κατέχει το σπάνιο ρεκόρ της αδιάλειπτης εμπιστοσύνης των πολιτών για 24 συναπτά έτη. Αυτή η εμπιστοσύνη, όμως, δεν είναι λευκή επιταγή. Οι κάτοικοι της Ανθούπολης, του Λόφου, της Κηπούπολης και του Αγίου Ιεροθέου ζητούν το αυτονόητο: να είναι δημότες μιας ενιαίας πόλης και όχι οι «φτωχοί συγγενείς» ενός λαμπερού κέντρου.
Το ερώτημα παραμένει: Θα καταφέρει ο Δήμαρχος να αφήσει για λίγο τα λαμπερά βίντεο και να κάνει μια βόλτα στις γειτονιές, εκεί που ο παλμός της πόλης χτυπά με δυσκολία; Το αν θα αφουγκραστεί αυτά τα παράπονα ή αν θα συνεχίσει να επενδύει μόνο στην εικόνα, θα καθορίσει όχι μόνο το μέλλον της πόλης, αλλά και την υστεροφημία της δικής του μακράς θητείας.