• Τετάρτη, 13 Νοέμβριος, 2019

Σοφία Βέμπο, η «Τραγουδίστρια της Νίκης»

Peristeri News
Οκτώβριος28/ 2019

Η κορυφαία ερμηνεύτρια και ηθοποιός που έμεινε στην ιστορία ως η “Τραγουδίστρια της Νίκης” εξαιτίας των εθνικών τραγουδιών που ερμήνευσε κατά τη διάρκεια του Ελληνοϊταλικού πολέμου του 1940, είναι η Σοφία Βέμπο.

Το πραγματικό της όνομα ήταν “Σοφία Μπέμπου”, όμως η ίδια επέλεξε να υιοθετήσει το “Βέμπο” κάνοντας και τις απαραίτητες νόμιμες διαδικασίες επειδή έτσι είχε συνηθίσει να προφέρει το όνομά της το κοινό.

Γεννήθηκε στην Καλλίπολη της Ανατολικής Θράκης στις 10 Φεβρουαρίου του 1910 και έφυγε από τη ζωή στις 11 Μαρτίου του 1978.

Τραγουδίστρια της Νίκης

Η έκρηξη στην καριέρα της ήρθε με την κήρυξη του πολέμου στις 28 Οκτωβρίου 1940. Τότε, όλες οι επιθεωρήσεις προσάρμοσαν τη θεματική τους στην πολεμική επικαιρότητα και τα τραγούδια επαναγράφονται με πατριωτικούς στίχους.

Η Βέμπο τραγουδούσε σατιρικά και πολεμικά τραγούδια και έγινε η εθνική φωνή που εμψύχωνε τους Έλληνες στρατιώτες στο μέτωπο και συγκλόνισε το πανελλήνιο. Την ίδια εποχή, σε μία συμβολική πράξη, προσέφερε στο Ελληνικό Ναυτικό 2.000 χρυσές λίρες.

Έκτοτε η Βέμπο έγινε η τραγουδίστρια του έπους του ’40, με τα τραγούδια της να ακούγονται σε κάθε επέτειο της 28ης Οκτωβρίου.

Η άγνωστη ιστορία του τραγουδιού “Παιδιά της Ελλάδος παιδιά”

Ένα από τα τραγούδια που χαράχτηκαν ανεξίτηλα στο έπος του ‘40 και τραγουδιέται μέχρι σήμερα στην επέτειο της 28ης Οκτωβρίου είναι το «Παιδιά της Ελλάδος παιδιά» σε στίχους του Μίμη Τραϊφόρου και η μουσική του Μιχάλη Σουγιούλ. Ήταν το πρώτο τραγούδι του έπους του ’40, εκείνο που εκτόξευσε την καριέρα της Βέμπο.

Λέγεται ότι στους τελευταίους στίχους του διάσημου κομματιού ο Μίμης Τραϊφόρος είχε γράψει: “Αν δεν ρθήτε νικηταί, να μην έρθετε ποτέ”.

Ο στίχος αυτός δεν άρεσε στη Βέμπο. Της φάνηκε ιδιαίτερα σκληρός και άδικος, καθώς οι Έλληνες στρατιώτες πολεμούσαν με ψυχή στο μέτωπο.

Έτσι, έπεισε τον Τραϊφόρο να αλλάξει τους στίχους μετατρέποντάς τους σε: “Με της νίκης τα κλαδιά, σας προσμένουμε παιδιά”.

Στίχοι

Μεσ’ τους δρόμους τριγυρνάνε
οι μανάδες και κοιτάνε
ν’ αντικρίσουνε,
τα παιδιά τους π’ ορκιστήκαν
στο σταθμό όταν χωριστήκαν
να νικήσουνε.
Μα για ‘κείνους που ‘χουν φύγει
και η δόξα τους τυλίγει,
ας χαιρόμαστε,
και ποτέ καμιά ας μη κλάψει,
κάθε πόνο της ας κάψει,
κι ας ευχόμαστε:
Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,
που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,
παιδιά στη γλυκιά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες να ‘ρθετε ξανά.
Λέω σ’ όσες αγαπούνε
και για κάποιον ξενυχτούνε
και στενάζουνε,
πως η πίκρα κι η τρεμούλα
σε μια τίμια Ελληνοπούλα,
δεν ταιριάζουνε.
Ελληνίδες του Ζαλόγγου
και της πόλης και του λόγγου
και Πλακιώτισσες,
όσο κι αν πικρά πονούμε
υπερήφανα ασκούμε
σαν Σουλιώτισσες.
Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,
που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά,
παιδιά στη γλυκιά Παναγιά
προσευχόμαστε όλες να `ρθετε ξανά.
Με της νίκης τα κλαδιά,
σας προσμένουμε παιδιά